O nas

 

Polowa Drużyna Sokola w Lublinie

 

Polowe i Stałe Drużyny Sokole 1912 powstały bezpośrednio jako odpowiedź na wydarzenia na Bałkanach zwiastujące wybuch wielkiej wojny. Zjazd delegatów Sokolstwa w dniu 29 października 1912 roku wezwał wszystkie gniazda do tworzenia Drużyn Sokolich, a już 10 grudnia tego roku został uchwalony regulamin działania formacji paramilitarnych Sokoła, a ich komendantem mianowano podówczas pułkownika Józefa Hallera, jednak genezy ich powstania należy szukać wcześniej. Od początku swej działalności organizacje sokole w całej Polsce dbały o tężyznę fizyczną mając w zamyśle przygotowanie narodu do walki o niepodległość gdy przyjdzie ku temu nadarzająca się okazja, jednak w swych działaniach bezpośrednio nie prowadzono szkoleń wojskowych by nie narazić się na szykany ze strony państw zaborczych, ale ćwiczono jazdę konną, szermierkę etc.

 

Początek XX w. i dynamicznie zmieniająca się sytuacja międzynarodowa dająca nadzieję na odzyskanie własnego państwa spowodowały, że również Sokoli zaczęli szkolić wojskowo. W 1905 r. rozpoczęto wśród sokołów ćwiczenia wojskowe i datę tę możemy uznać za początek samorzutnie powstających drużyn sokolich. W 1906 w krakowskim Sokole powołano Organizację Członków Mundurowych, która była początkiem późniejszych Stałych Drużyn Sokolich i Polowych Drużyn Sokolich. Zjazd delegatów okręgu krakowskiego 1909 r. podjął uchwałę o ćwiczeniach z karabinami, co stało się wstępem do utworzenia polowych drużyn sokolich. Nabrzmiewające zagrożenie wojenne spowodowało, że zdecydowano o uznaniu ćwiczeń wojskowych za równorzędne z gimnastyką w Sokole. Decyzję tą podjęto na XVIII zjeździe delegatów sokolich we Lwowie 16 października 1910 roku. Stopniowo zaczęto wyodrębniać w niektórych gniazdach część umundurowanych sokołów, których głównym zajęciem był trening militarny. Intensywnie rosła liczba członków w drużynach, odbywano ćwiczenia polowe, zakupywano broń i mundury. Sprawdzianem nabytych umiejętności były zloty doraźne, połączone z ćwiczeniami polowymi. Manifestacją sprawności organizacyjnej, patriotyzmu był zlot z okazji setnej rocznicy śmierci księcia Józefa Poniatowskiego, który odbył się 18 – 19 października 1913 r. w Krakowie. w ćwiczeniach polowych pod Kobierzynem wzięły udział Drużyny Sokole, Drużyny Bartoszowe, Drużyny Podhalańskie i skauci. Jako oddział wywiadowczy wystąpili cykliści „Sokoła”. Po skończonych ćwiczeniach odbył się uroczysty pochód na Wawel. Sokoli licznie zasilili wszystkie polskie formacje wojskowe w czasie wojny, ponad 10 tysięcy Sokołów amerykańskich ochotniczo wstąpiło do Błękitnej Armii gen. Józefa Hallera. W powstaniach: śląskich i wielkopolskim członkowie Sokoła stanowili bardzo pokaźny odsetek walczących o polskie granice zachodnie, byli też wśród walczących o polski Lwów. Równie chętnie Sokoli służyli w podczas wojny z bolszewicką Rosją w 1920 roku. W czasach pokoju w dalszym ciągu prowadzono działania w sokolich gniazdach w ramach szkoleń z zakresu przysposobienia obronnego, a w czasie II wojny światowej walczyli na wszystkich frontach i w konspiracji.

 

Na Lubelszczyźnie była również prowadzona działalność wojskowa przez Sokołów. W 1920 r. w obliczu zagrożenia bolszewickiego sokoli lubelscy zorganizowali szwadron jazdy, stanęli w szeregach straży obywatelskiej i w pomocniczych organizacjach wojskowych. W tych ostatnich służyło przeszło 200 sokołów. Pomagano też w wyszkoleniu żołnierza. W części gniazd działały oddziały SDS i PDS , które prowadziły regularne zajęcia z przysposobienia wojskowego. Według stanu z 1 maja 1929 r. występowały one w 14 następujących gniazdach: Biłgoraj, Hrubieszów, Kozłówka, Krasew, Lublin, Radzyń Podlaski, Sokołów Podlaski, Szczebrzeszyn, Tomaszów Lub., Uhrusk, Wierzejki, Włodawa, Zamość i Zwierzyniec. W ramach Okręgu liczyły one 470 członków, w tym 43 sokołów pełniło następujące funkcje: 1 batalionowy, 2 kompanijnych, 3 plutonowych, 4 porządkowych, 14 drużynowych i 19 sekcyjnych. Wszyscy sokoli tworzyli łącznie jeden batalion. Jego dowódcą był właśnie rtm. Aleksander Zamoyski. Batalion dzielił się na 2 kompanie: I kompania z siedzibą w Kozłówce, II kompania z siedzibą w Lublinie. W jej skład wchodziły luźne oddziały w Hrubieszowie, Tomaszowie, Biłgoraju, Zamościu, Szczebrze-szynie i Zwierzyńcu. Dziś te tradycje kultywuje niedawno powołana przez Towarzystwo Gimnastyczne Sokół w Lublinie I Lubelska Kompania Polowych Drużyn Sokolich im. Św. Michała Archanioła.

Kalendarz wydarzeń

Galeria zdjęć

autoautoautoauto
ZOBACZ WIĘCEJ